بـایـد کـسـی را پـیـدا کـنـم


کـه دوسـتـم داشـتـه بـاشـد



آنـقـدر کـه یـکـی از ایـن شـب هـای لـعـنـتـی



آغـوشـش را بـرای مـن و یـک دنـیـا خـسـتـگـی اَم بـگـشـایـد...



هـیـچ نـگـویـد! هـیـچ نـپـرسـد...



فـقـط مـرا در آغـوش بـگـیـرد...




بـعـد هـمـانـجـا بـمـیـرم...